Dlaczego gryzonie są tak liczne?
Mniej więcej połowa znanych gatunków ssaków to gryzonie, zaś pod względem liczby osobników - przewyższają prawdopodobnie wszystkie inne ssaki razem wzięte. Jedną z przyczyn ich wielkiej liczebności jest niezwykłe tempo rozrodu małych gatunków: mysz domowa może się rozmnażać już pięć tygodni po urodzeniu i jest w stanie co roku mieć ponad 50 młodych. Gryzonie odznaczają się też wybitną zdolnością adaptowania się do nowych sytuacji. Wiewiórki nauczyły się żebrać o pożywienie w parkach. Myszy i szczury wykorzystują ludzki obyczaj uprawy roli i przechowywania żywności. Piżmaki i nutrie świetnie sobie radzą w kanałach melioracyjnych i rozmaitych sztucznych zbiornikach. W minionych epokach gryzoniom zdarzało się osiągać potężne rozmiary. Wymarły północnoamerykański bóbr był wielkości małego niedźwiedzia, zaś Ameryka Południowa mogła się poszczycić gryzoniem, który osiągał rozmiary dzika, z głową wielkości byczego łba. Największym żyjącym obecnie gryzoniem jest południowoamerykańska kapibara - może ważyć do 50 gramów i osiągać od czubka nosi nasady niepozornego ogona długości 125 centymetrów. Bobry osiągając kilogramów wagi i około metra długości (bez ogona). Jeżozwierze są nieco mniejsze.